Ok. Dit is het dan…
Ik begin met schrijven maar ik weet nog niet precies wat er komen gaat. Het is zowel voor jullie als voor mezelf een verassing. Ik blijf door typen want ik ben bang dat ik na drie zinnen al een ‘ writers block ‘ (OMG ik heb een vakterm gebruikt Joepie!) krijg. Flashback : SATC1 waar Carrie niet verder komt dan het woordje LOVE. Ik ben nu erg zenuwachtig naar mijn scherm aan het staren. Voel ik zweet op mijn bovenlip? Waarom besluit ik dit ook alweer om 02:09 in de nacht te doen? Oh ja omdat ik de afgelopen 3 uur bezig geweest ben met het uitzoeken van de foto die nu mijn banner siert. De foto die mezelf en anderen ervan moet overtuigen dat ik hipper ben dan de gemiddelde burger, meer verstand van fashion/art/lifestyle/gossip/musthaves/sexyness heb. Mijn doel was om een soort mysterieuze doch (leuk woord ‘doch’) fashionable foto te selecteren. ‘ Fluitje van een cent’ – niet. Zoals bijna alles in mij leven raakte ik er geobsedeerd mee. Het moet en zal perfect. Nu (drie uur later) heb ik mij maar erbij neergelegd dat het fotootje niet binnen het kader paste en ben ik ondanks mijn gefaalde missie maar begonnen met schrijven.
OMG ik heb een vakterm gebruikt Joepie!
Schrijven, dit is nieuw voor mij. Ik ben een kunstenaressen, een styliste een vers afgestudeerde manager maar tot nu toe nog geen schrijver. Dat is nog iets dat jullie over mij moeten weten (als we nu toch al een relatie beginnen), net zoals ik in mijn verhaaltje van de hak op de tak spring doe ik dat ook in mijn leven. Ik koop voor honderden euro’s make-up in bij backstage omdat ik ervan overtuigd ben dat het mijn roeping is om visagiste te worden. Uiteraard ben ik zo speciaal dat ik niet naar de Mieke Petiet opleiding hoef : het is bij mij altijd nu of nooit. Mijn goede internationale vriend L. heeft een eigen foto studio en die regelt wel even dat ik daar een dagje met de visagiste mee kan lopen. Sjouwen met mijn Make Up Studio Make-up, ‘ niet-modellen’ opmaken en commentaar van deze ‘toekomstige bruid-en-haar aanhang-die nog een dagje los willen gaan-en-dat willen vereeuwigen met een shoot-voordat ze oud en verwelkt zijn (wich believe me is pretty soon). Geen fun-bachelorette party-visagie voor mij dus. Ook geen kapster, architect, rapper of kitten-fokkerij-eigenaresse.
Ik kan ook een Beyonce zijn die op het podium haar wulpse schizofrene ‘ Sacha Fierce’ tevoorschijn haalt
Maar wat dan wel? Mode, woorden die mij als muziek in de oren klinken. Iets waar ik al een liefde voor voel zolang ik mij kan heugen maar iets wat gewoon te voorspelbaar was voor mij om te doen. ‘So what’ ik teken al sinds ik al kwijlend een potlood kan vasthouden fashion gerelateerde dingen. En wat dan nog als ik mijn barbie’s hun outfit regelmatig customisede (hoe schrijf je dat?) met kraaltjes die ik van mij moeder’s ketting kapot trok. Ik wilde niet de designer of styliste zijn die op de achter de schermen werkt. Ik kan ook een Beyonce zijn die op het podium haar wulpse schizofrene ‘ Sacha Fierce’ tevoorschijn haalt en hysterisch maar als een perfecte engel een optreden verzorgt aan haar onderdanen. Ik kan ook een presentatrice worden die eerst bij TMF begint dan naar RTL (want ik voel me nu volwassener) overstapt en dan pardoes door Adam Divello (Producer van The Hills en The City) gebeld word omdat hij op een vrijdag avond RTL Boulevard aan het kijken is en hij vind mij zo goed dat hij mij een eigen ‘ Oh my god’ scripted reality serie aanbied. Dat laatste heb ik trouwens nog niet opgegeven, dat zou zomaar kunnen gebeuren. Maar voor nu is het mode en schrijven over mode (en andere dingen als mijn gedachten afdwalen). Zo. Mijn eerste blog. Hij staat er.
Ik ben zenuwachtig. Wat vinden jullie?
Like this:
Be the first to like this post.
